Search Resources
 
Login เข้าระบบ
สมัครสมาชิกฟรี
ลืมรหัสผ่าน
 
  homenewsmagazinecolumnistbooks & ideaphoto galleriesresources50 managermanager 100join us  
 



วริษฐ์ ลิ้มทองกุล
มานิตา เข็มทอง
ภก.ดร. ชุมพล ธีรลดานนท์
ธวัชชัย อนุพงศ์อนันต์
ติฟาฮา มุกตาร์
ชาคริต เทียบเธียรรัตน์
สุปราณี คงนิรันดรสุข
สมศักดิ์ ดำรงสุนทรชัย
วิรัตน์ แสงทองคำ
รังสรรค์ ธนะพรพันธุ์
รุ่งมณี เมฆโสภณ
ธีรัส บุญหลง
วิไลลักษณ์ ถิรนุทธิ
ธนิต แก้วสม
อนิรุต พิเศฏฐศลาศัย
วรรณปราณี ศักดิ์สราญรมย์
สุภาพิมพ์ ธนะพรพันธุ์
ดร. ภิเษก ชัยนิรันดร์
พัชรพิมพ์ เสถบุตร
รับขวัญ ชลดำรงกุล
ธนิต วิจิตรพันธุ์
Jérôme René Hassler
ศศิภัทรา ศิริวาโท






 
ติฟาฮา มุกตาร์ จบสาขาภาพยนตร์ คณะวารสารศาสตร์ฯ ธรรมศาสตร์ ปี 2532 มีผลงานหนังสั้น 16 มม. เช่น ลวดหนาม ข้างถนน บุญทิ้ง และเมีย เริ่มใช้ตัวหนังสือและภาพนิ่งเป็นสื่อแทนกล้องหนังที่นิยตสารลลนาและอิมเมจ ทั้งเป็นนักเขียนอิสระให้กับนิตยสารอีกหลายฉบับ เดินทางไปอินเดียครั้งแรกในปี 2540 ซึ่งเป็นที่มาของรวมงานเขียนชื่อ "คำถามใต้ร่มไม้" ทุกวันนี้เธอพบว่าศานตินิเกตันและแคชเมียร์คือบ้านหลังที่สอง

Voice from Vale
 

เกมร้อนในตลาดของชำ หากใครคิดว่าบรรดาร้านสะดวกซื้อในบ้านเราดกดื่นเกินจำเป็น ลองมาเดินถนนในอินเดียจะพบว่า ประชากรของร้านขายของชำนั้นหนาตากว่าหลายสิบเท่า แต่ทั้งนี้เกิดจากความจำเป็น คนขายจำเป็นต้องหารายได้ คนซื้อต้องหาซื้อของใช้จำเป็น ในเมื่อห้างสรรพสินค้าและซูเปอร์มาร์เก็ตยังอยู่ในช่วงแจ้งเกิด ทั้งจำกัดจำนวนอยู่แต่ในหัวเมืองใหญ่ ร้านของชำจึงเป็นช่องทางที่สะดวกซื้อและทำมาค้าขายของประชากรส่วนใหญ่( มีนาคม 2550)
ผู้หญิงแห่งมานีปูร์กล้ายิ่งกว่ากระสุนปืน Irom Sharmila อดอาหารมาเป็นเวลา 6 ปี ผู้หญิงอายุคราวแม่และยายราว 30 คน ไปยืนเปลื้องผ้าหน้าค่ายทหาร พวกเธอเอาชีวิตและเกียรติเข้าแลกเพื่อเรียกร้องในสิ่งเดียวกัน นั่นคือการยกเลิก AFSPA บทเฉพาะกาลที่รัฐประกาศใช้ในมานีปูร์ ในนามการเสริมสร้างสันติสุข แห่งดินแดน แต่ในทางปฏิบัติกลับเป็น 'ใบอนุญาตฆ่า' ที่นำมาแต่เลือด และน้ำตา( กุมภาพันธ์ 2550)
ชะตากรรมของสามล้อถีบและรถลาก สามล้อถีบและรถลาก นอกจากเป็นเอกลักษณ์ของท้องถนนในอินเดีย ยังเป็นภาพแทนที่ชัดเจนของสังคมอินเดียภาพหนึ่ง ถึงประเทศที่ยังรักษาความเป็น 'manual' ไว้อย่างเหนียวแน่น( มกราคม 2550)
เสียงระเบิดใกล้บ้าน การกลับมาแคชเมียร์หนนี้ไม่เหมือนครั้งไหนๆ หนึ่ง-ฉันกำลังจะไปใช้ชีวิตที่นั่น ไม่ใช่ไปเที่ยวหรือเพียงเยี่ยมพ่อแม่ สอง-การขว้างระเบิด 5 จุดในบ่ายวันที่ 11 กรกฎาคมที่ผ่านมา เกิดขึ้นใกล้ตัวเสียจนฉันไม่อาจไร้เดียงสากับความรุนแรงและความตายได้อีกต่อไป( ธันวาคม 2549)
 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7  



upcoming issue

จากโต๊ะบรรณาธิการ
past issue
reader's guide



 



home | today's news | magazine | columnist | photo galleries | book & idea
resources | correspondent | advertise with us | contact us

Creative Commons License
ผลงานนี้ ใช้สัญญาอนุญาตของครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง 3.0 ประเทศไทย